آیا هزینه‌های اقامت و خورد و خوراک کارگران همان حق ماموریت است؟

در ماده ۴۶ «قانون کار» صراحتاً قید شده است که کارفرما باید هزینه ایاب و ذهاب کارگر را بپردازد یا وسیله‌ نقلیه‌ای را برای ماموریت کارگر فراهم کند. هم‌چنین کارگر در صورت اعزام به ماموریت خارج از محل خدمت، در صورتی که حداقل ۵۰ کیلومتر از محل کار دور شده باشد و یا حداقل یک شب در محل ماموریت بماند، حق فوق‌العاده ماموریت به میزانی که کمتر از مزد ثابت یا مزد مبنای روزانه او نخواهد بود، دریافت کند. ولی در مورد مسوولیت کارفرما در خصوص پرداخت هزینه‌های اقامت و خورد و خوراک کارگر در حین ماموریت، قانون ساکت است. اما بر اساس اصول کلی حاکم بر قانون کار و روابط فی‌مابین کارگر و کارفرما، اگر برابر عرف کارگاه چنین هزینه‌هایی را کارفرما قبلاً پرداخت می‌کرده است، هم‌چنان باید پرداخت شود و اگر توافقی نیز در قرارداد کار یا قبل از انجام ماموریت فی‌مابین کارگر و کارفرما در این خصوص انجام شده باشد، بر اساس آن عمل خواهد شد. در غیر این‌صورت، اصولاً با توجه به اصل تفسیر قانون به نفع کارگر و این که می‌توان به نوعی این نوع از هزینه‌ها را جزو هزینه‌های ایاب و ذهاب تلقی کرد و چه بسا حق فوق‌العاده ماموریت قید شده در ماده مذکور کفاف هزینه‌های اقامت کارگر در محل ماموریت همراه با وعده‌های غذایی را کفاف ندهد، به نظر می‌رسد هزینه اقامت و غذای کارگر در مدت ماموریت نیز اصولاً می‌بایست به وسیله کارفرما احتساب و پرداخت شود. در غیر این صورت، کارگری که به ماموریت اعزام شده است، نه تنها وجهی از فوق‌العاده دریافتی برایش نخواهد ماند بلکه مازاد بر آن نیز از بابت این هزینه‌ها بر او تحمیل خواهد شد.