آیا مسوولیت رسیدگی به وضعیت بهداشتی محیط خوابگاه با کارفرما است؟

بر اساس ماده ۴ «قانون کار»، اماکنی که به نحوی با فعالیت در کارگاه مرتبط هستند، مانند مهدکودک، حمام، درمانگاه، سرویس‌های بهداشتی، وسایل ایاب و ذهاب، کلاس‌های آموزشی، غذاخوری ها، مساجد و نمازخانه بخش جدایی‌ناپذیر کارگاه محسوب می‌شوند و کارفرما موظف است به انجام کلیه تکالیف قانونی خود که در فضاهای اصلی کارگاه نیز لازم به رعایت هستند و کارگران نیز در این اماکن و فضاها تحت حمایت و مشمول مقررات قانون کار خواهند بود. بنابراین خوابگاه‌های کارگری اگر برای استراحت کارگران در ساعات کاری اختصاص یافته باشند، قانون کار در آن‌ها حاکم خواهد بود. ولی اگر خوابگاه‌ها مانند خانه‌های سازمانی و برای بعد از اتمام مدت روزانه کارگران در اختیار کارگران و یا خانواده‌های آن‌ها قرار می‌گیرند، مشمول مقررات قانون کار نخواهند بود.

در ماده ۶۰ «قانون تامین اجتماعی»، حوادث ناشی از کار به اتفاقاتی گفته می‌شوند که در حین انجام وظیفه برای کارگر رخ می‌دهند. البته این بدین معنا نیست که اگر در خوابگاه و یا خانه سازمانی بر اثر قصور و یا تقصیر و یا سبب و دلایل دیگر اتفاقی بیفتد، کسی مسوولیت نخواهد داشت بلکه این موارد مشمول مقررات عمومی هستند و شخص مقصر و کسی که سبب ورود خسارت مادی و معنوی شود، برابر مقررات عمومی، مسوول جبران آن خواهد بود.